Na vele maanden ben ik mij nu pas gaan realiseren wat het heeft betekend om onze Kroonprins Willem Alexander en Prinses Maxima te ontmoeten.
In alle vroegte op Zaterdag 28 October, 2006 vertrokken twee van de drie  genodigden van de Newcastle omgeving met de trein naar Sydney, te weten, Dr. Felix Bisterbosch en Joop de Wit. Jan Mees, die in Sydney woont was ook officieel  aanwezig. Wij arriveerden om ongeveer 9 uur op het Centraal Station waarna wij de met de ondergrondse naar Hyde Park reden. Na een kopje koffie genuttigt te hebben, liepen we rustig naar het NSW Parlementsgebouw. Daar aangekomen moesten wij eerst nog een tijdje wachten voordat wij werden binnengelaten.
Ondertussen vermaakten wij ons met andere uitgenodigde Nederlanders die het geluk hadden om gekozen te worden om het Koninklijk paar te ontmoeten.
Ondertussen zagen wij toen ook Jan Mees, onze penningmeester, bij de ingang staan. Toevallig zag ik toen ook het Koninklijke gezelschap voorbij flitsen nadat het Prinselijk paar had genoten van een toer en ontbijt door de haven van Sydney.

 

Nu waren zij opweg naar de Art Gallery. Dit ochtend programma voor onze Koninklijke gasten werd uitgevoerd voordat zij aan onze receptie zouden beginnen.

 

Joop was natuurlijk de eerste die het Parlementsgebouw  binnenstapte, gevolgd door Dr. Felix Bisterbosch en Jan Mees. Nu werd het echt spannend!

 

Na eerst gecontroleerd te worden door speciaal veiligheidspersoneel om een eventuele terroristische aanslag te voorkomen, veroorzaakte ik gelijk paniek, het was mijn metalen mobiele telefoon die een alarm liet afgaan.

 

Nadat ik alles uit mijn zakken moest halen en verder werd gecontroleerd mocht ik gelukkig doorlopen, nu maar afwachten wat er zou gaan gebeuren.

 

Het koninklijk paar kwam na ongeveer 20 minuten binnen, wij konden ze door de gangen zien lopen op weg naar de speciale ruimte waar de receptie zou worden gehouden. Men zag toen veel spanning en tevens een ietwat zenuwachtige heimwee op menig gezicht.

 

Nadat wij eerst werden voorgesteld aan het Koninklijk gezelschap liepen wij een grote zaal binnen, vele tafels die vol stonden met allerlij heerlijkheden. Op dit moment moest ik toch even aan Toon Hermans denken aan een van zijn beroemde
‘One man shows’ waar Toon was uitgenodigt voor een "Gala banket".

 

Hier sprak Toon toen over society figuren en hoge autoriteiten, mensen met linten en vele medailles, allemaal puur society, Het is een wereld apart in dat mileu van avondtoiletten, décolletees en perfumes.

 

Mijn lint heb ik niet kunnen vinden voor deze speciale dag, die lag vast en zeker nog in het beroemde naaimandje waar ik vergeten was om in te kijken!

 

En....wie zat er het eerst aan tafel? Joopie!

Ik ben steevast een kilo aangekomen na deze Koninklijke receptie. Het was  allemaal erg lekker. Helaas heb ik niets in mijn zak kunnen steken want er waren geen ballen gehakt op deze mooie gedekte tafels, zelfs de appelmoes ontbrak. Er waren ook geen scheidsrechters of livreiers aanwezig. Ik kon dus niets meenemen om daar onderweg heerlijk van te genieten tijdens de lange terugreis.

Na afloop gingen Felix en ikkes nog even naar de kunstgallerij om te genieten van vele Australische en andere wereldse meesters. Een prachtige afsluiting van een zeldzame dag. 's Avond's om ±7 uur kwamen wij doodmoe maar gelukkig en  tevreden in Cardiff aan. Helaas heb ik wel wat extra pijntabletten moeten slikken om deze dag door te kunnen komen, dit mocht echter de pret voor deze speciale  gelegenheid niet drukken.

 

Wel heb ik de volgende dagen geweten dat Joopie op stap was geweest, ik had het ervoor over maar heb er vrij duur voor moeten betalen.

Nu terugkijkend is het niet alleen een enorme ervaring geweest, het was ook een grote kroon op een speciale dag. Heel bijzonder zelfs omdat ik ook nog de kans had om even privé met de Kroonprins te mogen praten tijdens de receptie.

 

Met de Prins sprak ik o.a. over mijn persoonlijke ontmoetingen door de jaren heen met vele leden van de Koninklijke familie. Ik vertelde hem dat ik aanwezig was bij de begrafenis van zijn Overgrootmoeder Prinses Wilhelmina op 8 December 1962 in Delft, toen ik gelegerd was bij de Koninklijke Marine (Sociaal Medische Dienst) in Leiden. Deze ervaring werd gevolgd door een werkbezoek van Prins Bernhard aan het vliegkampschip “Karel Doorman” op 24 en 25 Juni, 1963.

 

Ook de Britse koninklijke familie heb ik ontmoet, Koningin Elizabeth en Prins Philip bezochten Newcastle NSW op 7 Mei 1988 om de Harbour Foreshore en het Newcastle Museum te openen, ik werkte toen voor de Newcastle Gemeente in het Museum.
De Britse vorstelijke kennismaking werd gevolgd door het bezoek van Koningin Beatrix en Prins Claus aan Australie ter gelegenheid van het 200 jarig bestaan van de Australische Federatie. Er werd een receptie gegeven aan boord van een van de Nederlandse oorlogsschepen   die in Sydney op bezoek waren ter gelegenheid van de feestelijkheden.

 

Het fregat de Witte de With, Jan van Brakel, De Kortenear en het voorraadschip de Zuiderkruis waren toen aanwezig. Nu waren het dus onze Prins Willem- Alexander en Prinses Maxima die hun opwachting kwamen maken.

 

Prins  Willem-Alexander zei, nadat ik hem mijn verhaal had verteld “Je bent met al jou ervaringen door de jaren heen nu toch een klein beetje lid van de Koninklijke familie  geworden!!”

 

Met zijn ‘Koninklijke’ hand op mijn schouder en vriendelijk lachend ging iedereen weer zijn eigen weg, het was waardig, indrukwekkend en adembenemend.

Alles bij elkaar was die dag niet alleen erg druk maar ook enorm gezellig. Namens Concordia heb ik Prinses Maxima ook nog gefeliciteerd met haar 3de zwangerschap. Maxima vertelde ons nog dat ze erg moe was na ± 400 handen te hebben geschud.

 

Zij was ook ontroerd dat iedereen zo ongedwongen elkaar kon ontmoeten. Prinses Maxima in tegenstelling tot Prins Willem Alexander ging aan verschillende tafels zitten, velen schoven bij haar aan om een babbeltje te maken. Prinses Maxima was enorm geintresseerd in het wel en wee van de Nederlandse emigrant in Australië.

Graag had ik het het Prinselijke paar ons laatste Concordia boekje willen geven om mee naar huis te nemen. Dit in geval zij s'avonds voor het slapen gaan nog even het een en ander aan elkaar willen voorlezen.

 

Jammer genoeg waren er vrij veel beperkingen wat men wel of niet mocht meenemen vanwege de veiligheids-overwegingen die er van kracht waren.

 

Beste lezers, dit was mijn overzicht van een onvergetelijke dag. Een andere ‘koninklijke’ ervaring die men niet gauw zal vergeten.    

 

Joop de Wit

 

Gisteren, Maandag 12 maart, 2007, was ik aanwezig bij de receptie, gehouden in het Powerhouse Museum, Ultimo, Sydney,   waar het feit gevierd werd dat de SS Misr, geregistreerd in Egypte, op 20 april, 1947, 624 mannen, vrouwen en kinderen, naar Australië bracht, uit 26 verschillende landen.
	Het was, volgens, John Huxley, in The Age   (en Sydney Morning Herald) niet het eerste immigranten schip, dat naar Sydney kwam, na de tweede wereld oorlog.   Twee Nederlandse schepen, de Volendam   en   Johan de Witt, en ook de   Hwa Lien, uit Nieuw Zeeland waren het voorgegaan.   Maar de aankomst van de SS Misr maakte DE indruk dat jaar en dit   werd gisteren gevierd, als het begin van de immigratie na WWII.   Ik was uitgenodigd omdat ik ook, zoals de andere aanwezigen,   een bijdrage gemaakt had aan de projecten van het NSW Migration HeritageCentre via internet.
Ik heb al elders geschreven dat ik het wat symbolisch vond. Ik heb niet alle namen na kunnen gaan. Maar, ik vond dat ik een soort vertegenwoordiger was van de 'invisible Dutch', waar we het zo veel over hebben, hier. De immigranten uit Nederland die zich zo goed aanpasten of BLIJKBAAR zo goed aanpasten dat we wel 'Australiers van geboorte' schenen te zijn.     Volgens mij heeft dat een nadeel. Als voorbeeld, in mijn eigen geval: Mijn ouders waren 39 toen wij, hier, in mei 1956 arriveerden. Zij hadden eerst veel moeite met de taal en dat bracht nadelen. Niet alleen i.v.m., haar Alzheimers veloor mijn moeder haar tweede taal en ook mijn vader, heeft heus geen moeite met het spreken en verstaan van Engels. Maar er blijven nadelen.

 Andere ethnische groepen, die niet zo onzichtbaar zijn, SCHIJNEN meer hulp te krijgen en, mijn indruk is dat veel oudere oud-Nederlanders die zelfde hulp nodig hebben.  

 

 

Ik speelde de sinterklaasliedjes, voor sinterklaas en de bewoners van het Abel Tasman Bejaarden Dorp,   in Chester hill, in het westen van Sydney, met plezier.

De kinderen van de kleuterschool, die weer uitgenodigd waren en duidelijk niet van Nederlandse afkomst zijn, waren duidelijk leuk onder de indruk.

Dit was weer iets speciaals. Katja, van het bejaardendorp, had dit weer georganiseerd, in samenwerking en met behulp van drie bestuursleden van de Rembrandt Club, uit St Marys, in het verre westen van Sydney.

 

 

 

De volgende Zondag reed ik naar de Rembrandt club (een aardige rit, van Revesby!

 

Het was besloten dat het buiten gehouden zou worden. Het was bijna onnatuurlijk koud, voor de eerste dagen van onze zomer. In mijn opinie, zou het fijn geweest zijn, ook al was het daar buiten goed verzorgd, zou er binnen het clubhuis een beter sfeer geheerst hebben.

 

 

Mijn indruk is dat dit feest een ceremoniemeester(es) had moeten hebben. Mijn indruk is dat, .....en dit is een beetje te sterk, te zwart-wit,   (sorry) uitgedrukt, ...... de eerste generatie, de grootouders, de immigranten, uit Nederland, van de jaren 50 en later, liever binnen bleven, in het clubgebouw, of thuis en dat dit de tweede en derde generatie waren. Die zelf, hoogstwaarschijnlijk, thuis, niets, of niets veel (meer) aan Sinterklaas doen, omdat zij daar niet mee opgegroeid zijn. Waarschijnlijk geen Nederlands (meer) spreken. De liedjes niet kennen.

 

In Illawong zaten mijn ex-vrouw, mijn dochter en een gast uit Schotland, mijn zoon en zijn vriendin, op mij te wachten. Ik heb m'n best gedaan. een paar sinterklaasliedjes gespeeld, voor de sfeer en daarna heel gezellig lunch gegeten, op de 'patio', in Illawong.

 

Ik heb erg veel bewondering voor hoe de Rembrandt Club nog steeds met zoveel energie, alles doet dat andere Nederlandse Clubs hier niet meer kunnen.   (Zoals vroeger de Wilhelmina Club, de Sutherland Club, de Bankstown Club, enz.)

Maar dit had iets extra's nodig. Er was genoeg belangstelling en er werden veel foto's genomen van de kinderen om te bewaren en terug te denken aan hoe zij Sinterklaas gezien hadden. Het weer zat tegen. (Leek wel Nederland!)

 

Joop  

 

 

 

 

Een nieuw project, van Frances Larder:   Via een marionetten theater, Australiers, bekend maken met de klederdrachten en tradities van Nederland.   Zij noemt het: "Echoes from the Past:

___________________  

 

 

 

"Echoes from the Past"

 

Firstly I would like to introduce myself. My name is Frances Larder. I am a committee member of D.A.C.C. I am of Dutch descent but was born in Dutch-East India as it was called before the war. My parents and their 4 children arrived in Australia, after the war,   like so many other war torn families. I obtained a degree in visual arts and for quite a number of years I participated in solo and group exhibitions both in Australia and overseas.My medium is mixed media, but also printmaking. While still very small, thanks to my mother I became familiar with the world of fabrics and threads, textiles and colours. So developed that knowledge by expressing that into my art.

 

 

 

"Art imitates life" - perhaps not only in it's individual "flowerings" - but in the pattern of it's changes through time. For quite some time my dream has been to do a project about my own cultural background, but unfortunately a lot of my childhood memories had been blocked. This led me to do a project called "The Odyssey".

I coordinated this project and worked together with 10 women - 5 from the Netherlands and 5 from Dutch East Indies. We compiled 3 wall hangings based on the women's childhood memories, the war years, and first impressions on arrival in Australia. We worked the wall hangings in fabric, which was a medium most of the women were familiar with. The project also included our visual diaries, our stories, and old photographs.

 

This project is now being handled by "Casula Power House", a multicultural museum, in western Sydney. They are getting the project ready to commence showing it around Australia and overseas.

 

 

 

After completing this project, I felt there was a need to portray some more of the Netherlands rich history and culture to our progeny and mainstream Australia before it is lost forever to the passing of time. Our focus was the challenges and strategies of migration and resettlement. Having always had an interest in the Dutch national dress, the history and culture and the Wayang puppets and their stories, and the close bond between the Netherlands and Dutch East India, I thought it would be a wonderful idea to develop this into a project to be called "Echoes from the past". Dutch national costumes, dances, and stories are particularly interesting because they differ in the 11 regions of the Netherlands. It is a wonderful opportunity to portray this by using marionettes dressed in the various costumes and telling the stories, singing, and dancing from each region.

 
"Echoes from the past" will consist of the following elements:

* Two wall hangings (showing the maps of the Netherlands depicting before and after reclamation). These maps will also show head and shoulder
  images of the costumes from the relevant areas.
* A marionette stage and marionettes depicting the costumes of each regions
* The history and traditional celebration of Sinterklaas and Zwarte Piet (the Dutch version of Santa)
* Miniature furniture to highlight how people lived in the early 1900s
* Indonesian Wayang puppets highlighting the strong connection the Dutch had with the Dutch East Indies (now Indonesia our closest Asian
  neighbour).
* Indonesian batik traditions showing the link between the Dutch and Indonesian cultures
* Video and dvd- telling some of the history, music, and dancing
* A show case displaying spare marionettes

I propose to work with a variety of volunteers and experts from the community to bring this project together.

The list of expertise required from volunteers is:
1. Quilters and dress makers, and designers for the costumes
2. Marionette makers, sculpturers, and wood carvers
3. Woodworkers to make marionette stage furniture, other props, and showcase
4. Artists who can copy and create jewellery for the marionettes, decorate showcase, and design backdrops for stage
5. Musicians and singers to adopt the folksongs and dance to the music for the marionettes
6. Expert people who can produce the different performances on video or dvd
7. Lighting electronics and other stage management
8. Story tellers who will adapt the history for stage narrative for the puppets
9. Translators for converting Dutch stories to English

I realise this is going to be a tremendous task, but envisage it will also demonstrate and strengthen the 400 year relationship Australia has with the Netherlands. 1606 - 2006 as it is known will provide a vital insight into the Dutch and Dutch East Indies cultural background.
There has already been an enormous interest from the community and we already have quite a few volunteers. However more are needed. Each group of volunteers from each local Australian area will be given a couple of Dutch regions to create the dolls, costumes, and whatever else is required. I shall coordinate and supervise the whole project by visiting the different areas once a month or more often if necessary.
I have just returned from the Netherlands where I completed two months of research. I managed to go to all the 11 regions and was overwhelmed by the enthusiasm and generosity shown to me by organizations which are also trying to keep this part of history alive. People gave me so much information and items. I also purchased books for the project and unfortunately had to leave some boxes behind containing these books   and other items which are in the process of being sent here.
This project has the backing and support from Casula Power House Museum   and when produced will be available in an easily recognizable format which will provide a significant record of the past for our children and grandchildren. It will also have the capacity to produce a significant catalogue as well as an education kit for school children.
I also envisage this as a travelling exhibition and an electronic visual presentation (e.g. dvd or video tape) must be available should actors or story tellers not be present.
The proposed project will only be able to proceed with the help of the volunteers and sufficient funding must be made available to bring it to fruitition.

For those willing volunteers or anyone needing more information, I can be contacted, here:

 

franceslarder   @   yahoo.com.au  

Regards   Frances

Blijkbaar een groot sukses.   Ik weet niet waarom. Maar ik had geen zin om naar de receptie en andere gelegenheden, tijdens het bezoek van het koninklijk echtpaar aan Sydney, toe te gaan. Ik ben heus, door de jaren heen, hier in Sydney naar recepties geweest op koninginnedagen en ik vond het leuk foto's te nemen van de prins, aan Darling Harbour, in 2000 (Sydney Olympics).   Ik geloof dat het best leuk was en ik geloof dat men, via de t.v., in Nederland een goede indruk kreeg.   I did not attend the reception for the royal visitors, in Sydney, or go to any other associated events. I believe that it was all very positive, very pleasant. Did you go?   Wat dacht U er van?     Joop M.

Foto: SBS Dutch Program

 

Wat vliegt de tijd! November en het jaar waarin het feit gevierd werd dat Nederland en Australië, al 400 jaar een betrekking hebben, is bijna om. Eventjes was er ook weer aandacht voor wij emigranten, die vooral na de tweede wereld oorlog Nederland hebben verlaten.

   

Hier, in Nieuw Zuid Wales werden Nederlandse organisaties, verenigingen opgericht. Daar konden we weer eventjes onszelf zijn en lief en leed delen, zowel als, een beetje op z'n Nederlands, lol hebben.   Glas half leeg of half vol?   Moeten die organisaties blijven bestaan? Hoe lang? Waarom? Hebben onze (klein)kinderen   er behoefte aan. Hebben de nieuwere landverhuizers er iets aan?   Wat is de toekomst voor de Federatie van Nederlandse Verenigingen?   Het is vaak bewezen, via academisch onderzoek, dat latere generaties wel IETS willen te maken hebben met hun herkomst.

 

Hoe gaan we verder?

 

At the recent A.G.M., of the Federation of Netherlands Societies, held in the Abel Tasman Village, in Chester Hill, Sydney, during general business, the topic was raised: What of our future, as Dutch-Australians in Dutch related organisations. Can we attract ounger people? Not only our daughters and sons and their children but the newer arrivals, who do not come through migrant hostels?

 

How should the Federation of Netherlands Societies   adapt to this situation, i.e., the change of needs of the first generation, the different needs of the next generations and of the more recent arrivals?

 

What's your opinion? In het Nederlands of het Engels. Geeft niet!